اشعار

ای خاک پاک! کشور من! استوار باش            مثل هـمیـشه محـکـم و با اقـتـدار باش

ایران مـهـربـان من! ای نام دلـنـشـین!            ای مــادر یـگـانـۀ مـا! مـانـدگـار بـاش

با من بخـوان حـقـیقـت فـتـح قـریب را            دل خوش به صدق وعدۀ پروردگار باش

دشـمـن به قـصـد بـردن ایـمـانت آمـده            محـکـم‌تـر از همیشه بیا پـای کار باش

چون رهبرت که مشت گره کرده شد شهید            تا لـحـظـۀ شـهـادت خـود پـایـدار باش

برخیز و مشت کن غم و اندوه خویش را            آتش‌فـشان شور و شعور و شعار باش

بر جان دشمنان قسم خورده مرگ شو            بر چشم دشمنان قسم خورده خار باش

میدان حـریف می‌طـلـبد پس قـیـام کـن            پرچم بگیر بر کف و دل بی‌قرار باش

دست خداست بر سر ما، وعده را ببین            باطل شکـست می‌خـورد امیدوار باش

از عمق جان خویش بگو مرگ بر یهود            پیـروز و سربلـند در این کارزار باش

هـنگـام جـنگ آمده " نـادِ عـلی" بخوان            بر فـرق دشـمـنان عـلی ذوالفـقار باش

نمی‌تـرسـیم ما از داغ‌هـا و تـلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسیم ما از های و هوی این حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه بازی این‌ها            نمی‌تـرسیم هرگـز از تـرقـه‌بـازی این‌ها

نمی‌ترسیم از دشمن، ز تهدید و ز تحریمش            اگر دریای خون باشد، نمی‌گردیم تسلیمش

نمی‌ترسیم از آتش، كه ما از نسل زهرائیم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دریائیم

كه ما حقیم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسیم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسیم

نمی‌خواهیم سازش را و از چالش نمی‌ترسیم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسیم

بترسید از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آید            همان روزی كه دریای تشیع در خروش آید

بترسید از همین بغضی كه عمری در گلو داریم            بترسید از شهادت، چون كه آن را آرزو داریم

بترسید آری آری چون كه ما از نسل طوفانیم            و طومار شما را عاقبت در هم بپـیچانیم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازیم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازیم

چه پیروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانید انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بیت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقیع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

امروز جهان تشنۀ یک فتح جهانی‌ست            تاریخ در اندیشۀ یک خـانه‌تـکانی‌ست

با لطف خدا موقع پیکـار بزرگ است            در پنجۀ شیران عـلی، گلۀ گرگ است

هر کس که حمایت کند از ظالم و جانی            نـابـود شـود بـا دَم این شـور جـهـانـی

مـاه رمضان ماه دعـا، ماه صیام است            با لطف خـدا کار سـتـم‌کـار تمـام است

تنها نه که یک جمعۀ آن جمعۀ قدس است            هر جمعۀ ماه رمضان جمعۀ قدس است

سید عـلـی خـامـنـه‌ای جِـلـوۀ ماه است            گـفـتار حکـیـمـانۀ او نـقـشـۀ راه است

با لطف خدا مهـلت صهـیون به‌سر آید            از مـرگ تـلاویـو بـه‌زودی خـبـر آیـد

با موشک خیبرشکن و موشک سجیل            برچـیـده شود نامۀ صهـیـون به‌ ابابـیل

از هر طرفی بر تن صهیون شرر افتاد            با آل عـلـی هر که در افـتاد، ور افـتاد

هـمـيـشه بـازی دنـيـا هـمـين نمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيش از اين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن -كه نيست غير از حق-            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌مـاند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـته شد تـاريخ            چـنان نمـانـده و هرگز چـنين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـاندهـان اگر بزنـند            چه بـاک؟ قـافـله بی‌جـانـشين نمی‌مـاند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قـدس، يهـودی‌نـشين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان يک‌صدا فلسطين است            امـام گـفـته و حـرفـش زمـين نمی‌ماند

نازم به یلی که پرچـمـش قـرآن بود            بر آن همه زخم، مرهمش قرآن بود

با مشت گره کرده چو در خون غلتید            هم‌صحـبت آخـرین دمـش قـرآن بود

افشین علا

مـردم همه دیـدنـد که خـاشـع بـودی            با دشمن دین، هـمیـشه قـاطـع بودی

با مـشـت گـره کـرده زمـین افـتادی            مصـداق حـدیـث «لایـبـایـع» بودی

محمدحسین چاوشی

بـگـذار شُـکــوهِ مـا تــمـاشـا بـشــود            تـا درس بـرای اهـلِ دنــیــا بــشــود

یـا رب! مــددی کـن گـرهِ ایـن ایّــام            بـا مـشـت گــره کــرده او وا بـشـود

محمد پورمرادی

مرد و زن‌مان، مالـک اشـتر هستیم            جان‌بـرکف این ملت و کشور هستیم

ما بر سـر خـصـم، بارش سـجـیـلـیم            ما مشت گـره کـرده رهـبـر هـسـتیم

صامره حبیبی

تـا کــور شـود خـصـم بــدآوردۀ تـو            پـابــنـد تـوأیـم و دسـت‌پــروردۀ تــو

باهم بـودن به قـصد نـابـودی خـصم            رازی‌است در آن مشت گره کرده تو

ناصر فیض

این دست، نشان‌ست، علمدار حرم را            افتاده ولی باز گـرفـته‌‌ست، عَـلـم را

با مشت گره کرده به ما، رهبر ما گفت:            اینگـونه بـگـیریم گـریـبـان سـتـم را

قاسم صرافان

مردانه به سوی جـنـت الاعـلا رفت            پـرواز کـنـان بـه دیـدن مـولا رفـت

جان داد و نداد دست در دست یزید            با مشت گـره کرده از این دنیا رفت

محمد حسین رحیمیان

آسمان را، خاک را، گودِ جهنم می‌کنیم            قـاتل خـورشید را با گور همدم می‌کنیم

نیست حاجت به معاد و آخرت، که بهر‌ او            در همین دنـیا جـهـنم‌ را فـراهم می‌کنیم

عید ما را گر عزا کرده‌ست دشمن، باک‌ نیست            ما تـمـام سـال را مـاه مـحـرم می‌کـنـیـم

یک نفس آرام نه، یک ضربه بی‌فرجام نه            هر زمان آتش به‌پا از سوز این غم می‌کنیم

گر که تردیدی‌ست عزرائیل را از قتلتان            ما به ضرب تیغ خود او را مصمم می‌کنیم

ما به سوی مرگ می‌تازیم پاکوبان، ولی            جان دیوان را به خود اینجا مقدم می‌کنیم

تاج‌داران شهـادت را سر تـسلـیم نیست            پیش تو‌ ای دیو! پنداری که سر خم می‌کنیم؟

در دلت سودای عالم بود؟ کودک‌خوار پیر!            ما تو را بار دگر رسوای عـالم می‌کنیم

انتـقـام کـشـتن یار امام عـصر چیست؟            شر اسرائیل را از این جهان کم می‌کنیم

حسین بن علی حتی به خون غلطان نمی‌میرد            اگرچه اِرباً اِربا با لب عطشان نمی‌میرد

ندانـستـند مرحَـب‌زادگانِ زخـمیِ خـیـبر            که حیدرزاده هرگز پشت بر میدان نمی‌میرد

شبیه بزدلانِ پهلوی در خاک غربت نه!            درون خانه‌اش می‌ماند و پنهان نمی‌میرد

ولایت پرچمی از جنس ایمان است، پیمان است            عـلمداری اگر افـتاد آن پیـمان نمی‌میرد

بدان ای دشمنِ بیگانه با نام وطن! صهیون!            که ما جسمیم و ایران‌ جان، و هرگز جان نمی‌میرد

به ما زخمی زدی ای روبَه ترسو! ندانستی            اسیر پـنجـۀ شـیر ژیـان آسان نمی‌میرد!

سلیمان گرچه با موران مدارا می‌کند، اما            به کِیدِ جنّیان و لشکـر موران نمی‌میرد

به عزم راسخِ هر گامِ جاری در خیابان‌ها            لرستان و اراک و مشهد و تهران نمی‌میرد

اگر ققنوس‌وار آتش‌نشین شد، زاده می‌گردد            تبار او به کوثر می‌رسد، قرآن نمی‌میرد

تـنـیده نام او در تار و پود پرچـم ایران            و تا بـاقی‌ست نام نامیِ ایـران نمی‌میرد

یک‌صدا، شانه به شانه، پشت‌تان می‌ایستیم            جان ایران! با شما تا پای جان می‌ایستیم

اهل هرجایی از این خاکیم، رستم‌زاده‌ایم            رو به روی دیوخوهای زمان می‌ایستیم

جان بخواه از ما! سیاوش‌وار در راه وطن            در هجوم شعله‌ها، پیر و جوان می‌ایستیم

ننگـتان باد ای امـان‌نـامـه‌نـویسان جهان            مـا کـنـار سـرور آزادگــان می‌ایـسـتـیـم

تا رجزهای اباالفضلی صدای نسل ماست            سربلند و مقـتدر در این جهان می‌ایستیم

از تـبار کاوه‌ایم ای مار بر دوشان قرن            در نبرد نور و ظلمت بی‌گمان می‌ایستیم

گردی از خاک وطن را برده باشد گر نسیم            باز چون آرش در اوج داستان می‌ایستیم

یا علی گـفتیم و دوشادوش پرچـمدار او            تا ابد پـشت امـام عـصـرمـان می‌ایـستیم

به میدان آمدیم آری، که ما فرزند ایرانیم            و تا جان در بدن داریم پای عهد و پیمانیم

نکِش دیگر برای مردم ما زوزۀ مشـقی            کمی بشناس ما را ما همه از نسل شیرانیم

تو می‌خواهی دیانت را بگیری از دل مردم؟            گمان کردی که ما ایرانیان تازه‌مسلمانیم؟

تو خون‌آشام و ما خون خدا در بین رگ داریم            تو از اولاد ابـلـیـسی و ما اولاد انـسانیم

بپرس از «غالبون» و از «اَشدّاء علی الکفّار»            بدان آری که ما تفـسـیر این آیات قرآنیم

زمستان است اما اتحاد ما دمش گرم است            که ما دلگرم از الطاف خورشید خراسانیم

کفن پوشیده‌ایم، از مرگِ با عزت هراسی نیست            خیابان را بزن! ما بی‌هراسان در خیابانیم

امام ما کنار خانواده غـرق در خون شد            اگر با خـانـواده زیر تـابـوت شهـیـدانـیم

اگر آغاز این جنگ از خیابان فلسطین بود            ولی پایان آن با ماست چون ما مرد می‌دانیم

به زودی تو میان گور تاریک خودت حبسی            و ما پشت سر رهبر نماز عید می‌خوانیم

شب است، منتظر ای دوست تا سحر باشیم            سحـر ز گـرمی دیـدار شعـله‌ور باشیم

به سوی قـبـلۀ جان روی دل بگردانیم            در الـتـفـات بدان پـاک، هم‌نـظر باشیم

به کوچه‌‌های شب از شوق گام بگذاریم            در این طریق چو مهتاب رهسپر باشیم

من و تو هم‌دل و هم‌ر‌از یکدگر هستیم            چرا ز حال هم این‌قـدر بی‌خبر باشیم؟

گشوده‌اند در، از هـفـت آسـمان امشب            دعـا کـنـیـم هـواخـواه یـکـدگـر بـاشـیم

دعـا کــنـیـم اگـر خـلـقـت بـشـر داریـم            ز فکر پاک و دل پاک هم، بشر باشیم

دعا کنیم به ایمان چو رهـنمون شده‌ایم            به سوی خیر خِردوَرز و راه‌بـر باشیم

هراس و یأس و هوس کشت نسل انسان را            دعـا کـنـیـم بمـانـیم و بی‌خـطـر بـاشیم

به بـال مـرغ دعـا راه آسـمـان گـیـریم            در آن کـرانۀ پُـر نـور هـم‌سـفـر باشـیم

ندیده خـیر، کس از ابـرهای بی‌بـاران            بـیـا مـلازم چـشـمـان پُـرگـهـر بـاشـیم

چو اشک آمد و در زد سری به سجده بریم            چو آه سر زد و پَر زد در او اثر باشیم

امید، روشن اگر نیست ما چراغ شویم            گـنـاه، خـرمن اگر بود ما شـرر باشیم

به رغـمِ فـعـل بـد و ناسـتـوده‌کـرداری            ز هرچه خوب جهان است، خوب‌تر باشیم

یا رب افـتـاده به چـاهم، بِعَلیٍ بِعَلی            بگذر از جـرم و گـناهم، بِعَلیٍ بِعَلی

شب شقّ‌القمر است و شب نورانی قدر            یـاد آن طـلـعـت مـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَلی

تا مگر گوشۀ چشمی به من زار کنی            بـاز مـشـتـاق نـگـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَـلی

گرچه از چشم تو افتاده‌ام از فرط گناه            بـاز هـم چـشـم به راهم، بِعَلیٍ بِعَلی

تا به کی خسته و آوارۀ غفـلت باشم            بـده از لـطـف پـنـاهـم، بِـعَـلیٍ بِعَلی

عذر تقصیر و خطاکاری یک عمر، نشد            تــوبـۀ گـاه‌بـه‌گـاهـم، بِـعَـلـیٍ بِـعَـلـی

هر که هستم شده‌ام مستمع روضۀ عشق            دل دیـوانـه گـواهـم، بِـعَـلـیٍ بِـعَـلـی

خجل از موی سپیدم، بِحسینٍ بِحسین            بـنـده‌ای نـامـه‌سـیـاهـم، بِـعَـلیٍ بِعَلی

قطره‌ام عاشق دریا، بِحسینٍ بِحسین            تـشـنـه‌ام گـم شـده راهم، بِعَلیٍ بِعَلی

سینه‌ام تنگ شد از بس که نگفتم العفو            قلب من سنگ شد از بس که نگفتم العفو

خـیـابان خیـابـان خـیابان خیـابـان            به میدان بـیـائید مـردم، به میدان!

مبادا که از شیر خالی شود شهـر            که آن گـرگ‌ها تـیز کـردند دندان

به دست مـصـمـّم بگـیـرید پـرچـم            به دست شما مانده چـشم شهـیدان

کمین کرده دشمن به هر کوی و برزن            که جـمـع شـما را بـبـیـند پـریشان

کـمـانی چـو آرش بـیـارید مـردم!            به هر کوی و برزن کمین کرده شیطان

حـمـاسی بیـائـید مـردم، حـماسی!            رجزخوان بیائید مردم، رجزخوان!

شـمـا قـوّت قـلـب رزمـنـد گـانـیــد            شـمـائید سـجـّـیل و فـتّـاح را جان

دریغ است ایران که ویران شود، آه            دریغ است ایران، دریغ است ایران

شـمائـیـد و بـارانِ اشک و تـوسل            شما را چه باک است از بمب‌باران؟

بیائـید «اِن تَـنـصُرو الله» بر لـب            که یـاری شـوید از خـداوندِ قـرآن

شب قدرتان در حضور است اینک            به مـیدان بیائـید مردم، به مـیدان!

چه حکمتی‌ست که بعد از تو زنده‌تر شده‌ایم            در این مـبـارزه انگـار بیـشـتر شده‌ایم

اگـر چه داغ تو داریـم، نـاامـیـد اصلاً            شبـیـه سیّد علی، پای تا به سر شده‌ایم

فقـط نه اینکه هـمه دست انـتـقـام توأیم            برای مـردم مـظـلـوم، دادگـر شـده‌ایـم

که مـثـل سـرو اگر ایـسـتـاده‌ایم هـنوز            ز خون پاک عزیزان خویش، تر شده‌ایم

پُر از عـلی شده انگـار کـشورم ایران            پر از عـلی شده؛ انگـار بیشتر شده‌ایم

مانده‌ام بی‌کَـس و بی‌یار، مرا یاری کن            باز هم از منِ درمـانده طـرفـداری کن

بار من روی زمین مانده، خدایا چه کُنم            بار من مـانده خـدایا، تو خـریداری کن

معـصیت در دل مُـردابْ فـرو بُرد مرا            تا که آب از سر من رد نشده، کاری کن

بـندۀ نـفْـس شدم، بـنـدگـی‌ام یـادم رفـت            بنده را راحت از این بندِ گـرفتاری کن

اخـتــیــاراً ز درِ خـانــۀ تـو دور شــدم            پس گـداییِ مرا لطف کن، اجـباری کن

وای بر حال کسی که رمضان گریه نکرد            سفره تا جمع نشد، اشک مرا جاری کن

در سحر اهل مناجات تو سیراب شوند            منِ غـفـلـت‌زده را تـشـنـۀ بـیـداری کن

روی قـلـبـم بنـویـسـید: گـرفـتـارِ رضـا            سنگ را در حرمش لایقِ حَجّـاری کن

بی‌پـنـاهـیـم، پـنـاهِ هـمۀ مـا، زهـراست            زیر بال و پرش از شیعه نگهداری کن

بَـرده‌ام، بـردۀ بی‌قـیـمـتِ بـازار نـجـف            حلقه در گوش همین بَـردۀ بازاری کن

دوسـت دارم که غـلامِ درِ حـیـدر بـاشم            پس مـرا تـا به ابـد نـوکـرِ درباری کن

جان آقـای غـریـبـی که نـدارد حـرمـی            دل ویـران مرا یک شبه مِـعـمـاری کن

گریه بر داغِ حـسن ارثیـۀ اجـدادی‌ست            ایـل و اولاد مــرا اهـل عــزاداری کن

روزه با روضه اگر باز شود، می‌چسبد            گریه‌کُن! با نمِ اشک خودت افطاری کن

پیش چشمان پسر، مادر او سیلی خورد            آی ناموس‌پرست! از غم او، زاری کن

ای چـشـم عـالم از کـرامات تو روشن            ای روشـن از مـهـرت دل نـاقـابـل من

ای با دل من از خودم هـم مهـربـان‌تـر            هرگـز نـدیـدم از تو یا رب هـمزبان‌تر

از هرچه غیر از خود رهایم کن، رهاتر            تـا بـا تـو بـاشـم از هـمـیـشـه آشـنـاتــر

چـشم مرا روشن کن از نـور نگـاهـت            بـگـذار بـاشـم تا هـمـیـشـه در پـنـاهـت

راهم بده این بار در حـصن حـصـینت            در سـایـۀ لـطـف امـیــر الـمـؤمـنـیـنـت

بـا عـشـق مـولا دل شـده آئـیـنـه‌کـاری            تا نـور تو بـاشـد در این آئـیـنـه جاری

ذکر لب من یا عـلی و یا عـظـیـم است            من خوب می‌دانم که مولایم کریم است

از تو چه می‌خواهم به جز نور ولایت            جز یک نگـاه لطـف و لبخـند رضایت

روشن کن از نور نگـاهت چشمِ دل را            سرشار کن از نور این سرچشمه، دل را

جان مرا با یک نگـاهـت شعـله‌ور کن            از من جدایم کن به خود نزدیک‌تر کن

تـا بـا نـگــاهـی مـحـرم اســرار گـردم            فـانـی شـوم مـحـو جـمـال یــار گــردم

جـان مــرا غــرق تـبـســم کـن الــهـی            با من به لـطـف خـود تکـلـم کـن الـهی

تا با تـمـاشـایت شـبـی مـدهـوش گـردم            هم لب بـبـنـدم هم سـراپـا گـوش گـردم

تا بنگـرم با چشم جان، اعجـاز حق را            بـا لـهـجـۀ مـولا بـگـویـی راز حـق را

تا بـشـنـوم با گـوش جـان سِرّ جـلی را            در بـنـد بـنـد خـود طـنـیـن یا عـلـی را

هر کس که از تو راز پنهانی شنیده‌ست            دیگر از این دنیای فانی دل بریـده‌ست

دنیا برای مرد حق همچون سراب است            دنـیـای او خـاک قـدوم بـوتـراب اسـت

هر نیـمه‌شب دارد دلی از بـیـم لـرزان            دارد دلی لـرزان‌تـر از اشک یـتـیـمان

لطفش همیشه می‌شود چون چشمه جاری            تا سـهـم مـظـلـومـی نـبـاشد بی‌قـراری

قلبش به یاد دردمندان بی‌ شکـیب است            لطـفـش پـنـاه بی‌پـنـاهـانِ غـریب است

با او برای داغـداران مـرهـمـی هـست            یعنی برای بی‌کسان هم هـمدمی هست

ای دل! بیا ما هم سراغ از خویش گیریم            راه عـلـی را مـدتـی در پـیـش گـیـریـم

با اشک، گرد غـربت از دل‌ها بگیریم            گاهی سـراغ از غـربت مـولا بگـیـریم

ای دل! ببین این زندگی‌ها زندگی نیست            راه من و تو، راه و رسم بندگی نیست

این لحظه‌ها فانی‌ست، پس کاری کن ای دل!            امشب بیـا و آبـروداری کن ای دل!...

تا سـر به خـاک مـقـدم مـولا گـذاشـتیم            دل را در آسـتـان نـجـف جـا گـذاشـتیم

خاریم و رو به گـلـشن یـاسین نهاده‌ایم            خـاکـیم و سر به درگـه مـولا گـذاشتیم

چون ذرّه چشم در ره خورشید دوختیم            چون قـطره پا به وسعتِ دریا گذاشتیم

تـا آفـتـاب گـوشـۀ چـشـمـی به ما کـنـد            شب تا به صبـح پـنجره را وا گـذاشتیم

ایوان باصفای تو از بس که دیدنی‌ست            بـا چـشـمِ دل قـرار تـمـاشـا گـذاشـتـیـم

ما را ببخش اگر زِ هجـوم فـرشـتـگان            گـاهی به روی بـال مـلـک پـا گذاشتیم

با کـاروان اشک کـسی هـمـسفـر نـشد            «این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم»

این اشک را به رسم امانت در این حرم            تـنـهـا بـرای تـوشـۀ فـردا گـذاشـتـیم...

او هـمـان آیـنـۀ روشـنِ ذاتِ ازلـی‌ست            بهترین اسم خدا بی برو برگرد "علی"ست

با عـلی باز شده پای عجـائب به جهان            پر زد از شوق به سویش، دلِ بابُ الثعبان

مؤمنون خوانده علی قبل نزولش از بر            گاه جـبـریل صدا می‌زنـدش "پیغـمبر"

شب مـعـراج به هـرسو رد پـایش افتاد            و نـبـی پـیـش خـدا یـادِ صـدایش افـتـاد

آمـد و از شب معـراج، نـبـی داد خبر:            "از صدای سخن عـشق ندیدم خوشتر"

چه قَدَر فـیض از او برد رسول عربی            "چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی"

گر در از باغِ مقـامش بگـشـاید تـمثـیل            انـبـیا را نرسد دست به خـرمای نخـیل

که رسـولانِ اولـوالـعـزم خدا تا امروز            خطبۀ بی الف و نقـطه نگـفـتـنـد هـنوز

آدم آب و گلش آن‌روز که در قالب بود            پـدر خـاک، عـلـی ابـن ابـیـطـالـب بود

پدر خاک عـلی، حـیـثیت آدم از اوست            "عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست"

نورِ حقی که از او طورِ خدا روشن گشت            برقِ دندانِ علی بود که خندید و گذشت

آن شب سخت که اسمش شبِ طوفانِ بلاست            نوح می‌گـفت نتـرسـید یـدالله این‌جاست

عیسیِ مریم از این مرد گرفته‌ست مدد            جـانْ فـدای پـسـرِ فــاطـمــۀ بـنـت اسـد

در دلِ آتش اگر رفت چه جای بیم است؟            همه جا نادِ علی، حافـظِ ابـراهـیم است

هر زمان سازِ سخن کرد به هرجا داوود            أشــهـــدُ أنّ عــلــیــاّ ولــیُ الله ســـرود

چه بگـویم ز مـقـامـات عـلی، حـیـرانم            هـا عـلیٌ بـشـرٌ کـیـفَ بـشـر می‌خـوانم

قنبری داشت که عالم کفِ دستانش بود            گَرد نعـلین عـلی، مُلکِ سلیـمانـش بود

بشکند در گذر از عـینِ عـلی، پای قـلم            بازمانده‌ست به وصفش دهنِ تیغ دو دم

آفـتابِ قَـدَر از کـوهِ قـضـا سـر زد باز            دشت می‌لرزد و می‌لرزد و می‌لرزد باز

تیغِ ابروی غضب کردۀ خود را خم کرد            باز هم جای خودش را علمش محکم کرد

لب شمشیر علی تـشنۀ تکـبـیر خداست            ملک‌الموت، صدایِ نفسِ شـیر خداست

ماه رمـضان دیـده به ما دوخـته است            ماهی که چراغ رحمت افروخته است

یک شب «شب قدر» است در این ماه، ولی            جـبرانِ هـزار فـرصت سوخـته است

محمدجواد غفورزاده

دردا کـه امـام بُـت‌شِـکـن را کـشـتـنـد            در حـالِ نـمـاز بوالحـسن را کـشـتـنـد

مـی‌گـفـت عـلـی کـنـار قـبــر زهــرا:            روزی که تو را زدند من را کـشـتـند

سیدرضا مؤید

در ظلمت جهل، نور مهتاب، علی‌ست            مصداق رکوع و سجدۀ ناب، علی‌ست

در شام اگر چه بی نـمـازش خوانـدند            مظـلـوم‌تـرین شهـید محراب علی‌ست

سیدروح الله مؤید

پـیـچـیـده نـسیـمی سحـری، سرمستـیم            با خـامـنـه‌ای دوبـاره پـیـمـان بـسـتـیم

ای نـعـمـت سـایـۀ ولایت! صد شکـر            مـا در شـب قـدر، قـدردانـت هـسـتـیم

محمد احسان افتخاری‌پور

بـا دیــدۀ تــر، عـلـی عـلـی مـی‌گـویـم            تا وقـت سحـر، عـلـی عـلـی می‌گـویم

با نـیّـت تـعـجـیـل فـرج در شـب قـدر            قـرآن روی سـر عـلی عـلی می‌گـویم

مهدی مقیمی

بـر تــشـنـه‌لـبـان آب بـقــا را بـرسـان            "منصورُ عَلی مَنِ اعْـتدی" را برسان

ایـن زمـزمـۀ لـب عـزادار عـلـی‌سـت            یا رب! به علی، صاحب ما را برسان

سیدمجتبی شجاع

چشمان خود مبند، که ما خون جگر شویم            از آتش فراق رخت، شـعـله‌ور شویم

پـروانـه‌ها کـنار تو پـرپر زنان شدند            ای شمع جان! ز داغ تو بی‌بال و پر شویم

گه بر غـریـبـی تو بـرآریم نـالـه، گاه            مـاتـم‌نـشـیـن مـادر نـیـکـوسـیَر شویم

گاهی به یاد فرق تو خون گریه می‌کنیم            گه دردمـند زخمـۀ دیـوار و در شویم

گر می‌روی سفـر، بـرو اما خدا کـند            در این سفر به‌همره تو هم‌سفـر شویم

داغی کبود بر دل ما نقش بسته است            بعـد از تو ما مسـافـر آه سـحـر شویم

بعد از تو گه به یثرب و گاهی به کربلا            باید اسـیـر داغ دل و چـشـم تر شویم

غیر از خدا ندید «وفایی» علی و گفت            بـاید تـمـام عـمـر، خـدایـی‌نگـر شویم

تا علی هست چه باک از خطر میدان‌ها            متـزلـزل نـشـدیم از تبِ این طوفان‌ها

عـلـی اُفـتاد ولی جـرأت مـیـدان داریم            وعـدۀ نـصر از آقـای خـراسـان داریم

ضربانِ دل شیـعـه ضربان علی است            معرکه دست علی و پسران علی است

تبر آورده عـلی، لات و هُبل جمع کند            مجـتـبیٰ آمده غـوغـای جمل جمع کند

شب به شب در دل میدانِ بصیرت هستیم            مجـتـبیٰ هست همه پای ولایت هستیم